Psychoterapia Psychodynamiczna

Psychoterapia psychodynamiczna wywodzi się z najstarszej tradycji psychoterapii — zapoczątkowanego przez Freuda leczenia psychoanalitycznego. To Freud jako jeden z pierwszych zauważył, że leczenie może być bardziej złożone niż oddziaływania biologiczne. Od XX wieku psychoterapia, jak każda nauka, zmieniała się. Część z pierwotnych założeń nie znalazła potwierdzenia w badaniach klinicznych — aktualny stan wiedzy skupia się przede wszystkim na dostosowaniu metody leczenia do możliwości i trudności pacjenta.

Nie deprecjonuje się żadnego z podejść psychoterapeutycznych, gdyż każda ze szkół wniosła ważne badania kliniczne, rozumienie trudności i narzędzia pomocy pacjentom. Nie ma uniwersalnej psychoterapii ani uniwersalnego psychoterapeuty. Ważne jednak, żeby pacjenci mieli dostęp do rzetelnej i opartej na szacunku wiedzy i wiedzieli, czego mogą się spodziewać.

Skuteczność psychoterapii psychodynamicznej

Nie jest prawdą, że psychoterapia psychodynamiczna jest metodą o braku zbadanej skuteczności. Badania potwierdzają nie tylko jej skuteczność, ale wskazują też na tzw. efekt śpiącego (sleeping effect) — nawet po zakończonej psychoterapii pacjenci zauważali u siebie lepsze kompetencje do radzenia sobie z trudnymi sytuacjami życiowymi i lepiej funkcjonowali w relacjach interpersonalnych.

Innymi słowy — psychoterapia trwale zmieniała wzorce przeżywania i myślenia, dzięki czemu wzrastał komfort życia, poczucie własnej wartości i umiejętności społeczne, a pacjenci rzadziej podejmowali kolejne leczenie psychoterapeutyczne.

Czynniki skuteczności terapii

Psychoterapia psychodynamiczna jest jedną z kilku najbardziej powszechnych form oddziaływania psychoterapeutycznego, co nie znaczy, że zawsze będzie pomocna. W wielu badaniach wskazuje się bowiem nie tylko na modalność, ale także na czynniki mniej specyficzne, takie jak:

• sojusz terapeutyczny — czy cele pacjenta i psychoterapeuty są podobne
• monitorowanie przez psychoterapeutę zmian i zagrożeń pojawiających się w psychoterapii
• aktualny stan wiedzy klinicznej danego psychoterapeuty
• możliwość otwartego omawiania swoich trudności przez pacjenta

Na czym polega praca psychodynamiczna

Wyzwaniem psychoterapii psychodynamicznej jest czas jej trwania — wykształcone wzorce przywiązania, sposób myślenia i reagowania na otaczającą rzeczywistość oraz obraz samego siebie wymagają czasu, aby je rozpoznać i nauczyć się nowego, bardziej adaptacyjnego sposobu życia. Niczym badania archeologiczne, gdy warstwa po warstwie można oglądać historię.

Wiedza ta nie ma służyć jedynie „poznaniu” — powinna być praktycznie rozumiana i łączona z aktualnymi trudnościami, zahamowaniami i cierpieniem pacjenta, tak aby mógł wprowadzać trwałe, adaptacyjne zmiany. Zaletą tego sposobu pracy jest możliwość pracy terapeutycznej bez pośpiechu i presji czasu, z uwzględnieniem indywidualnego rytmu zmian.

Psychoterapia psychodynamiczna skupia się nie tylko na objawach, ale przede wszystkim wyposaża pacjenta w takie rozumienie siebie i swoich schematów, które ma trwale wspierać w mierzeniu się z życiem. Odbywa się w żywym kontakcie — relacja terapeutyczna i jej analiza ma znaczenie dla rozumienia wzorców przywiązania.

Przeciwwskazania do psychoterapii psychodynamicznej

• aktywny epizod psychotyczny
• aktywne uzależnienie (wymagana wcześniejsza terapia uzależnień)
• epizod depresji lub choroby afektywnej dwubiegunowej wymagający hospitalizacji
• myśli samobójcze z bezpośrednim zagrożeniem życia — należy zgłosić się na najbliższy oddział ratunkowy lub izbę przyjęć szpitala psychiatrycznego

Więcej na temat skuteczności psychoterapii psychoanalitycznych: psychoterapiaptp.pl